Phenomenone

“..ฉันเป็นร่างไร้วิญญาณที่แสนล้าน
เคว้งคว้างเนิ่นนานไร้หนทาง
จักรวาลใหม่ไม่อาจไปถึงด้วยร่างมีชีวิต”

The-Last-Breakfast-1

“ดวงดาวไม่มีสาเหตู
สายรุ้งพาดผ่านนิ้วเท้า
ความโดดเดี่ยวแผ่อบอุ่น..”

– บทกวีแห่งความเดียวดาย.. ในหนังสือแห่งความแปลกแยก

ความจริงคือความไม่จริง..

..มากมายเหมือนไม่มี

หนึ่งคืนที่ว่างเปล่า, เช้าไม่เหลืออะไรในความทรงจำ..

..ได้ใช้ชีวิตช้าๆ ในเช้าวันอาทิตย์เป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง

วันที่มีความสุขที่สุดเป็นวันที่ธรรมดาที่สุดวันหนึ่ง..

The-Last-Breakfast-2

หนึ่งวลีที่สัมผัสหัวใจมีค่ามากสำหรับครั้งหนึ่งในชีวิต..

..แม้ผ่านมานาน, แต่เราก็ไม่ลืม

ความรู้สึกและอดีตมักลอยขึ้นมาท่ามกลางปัจจุบัน..

..ใครสักคนที่คล้ายกับหนังสือบางเล่มที่เราชอบ

ทั้งหมดเป็นฤดูร้อนธรรมดา :)

Cloud

Advertisements