เวลาและความสัมพันธ์ เธอกับฉัน.. บนโลกใบเดิม

เด็กหนุ่มกับหญิงสาวที่สนิทกันตั้งแต่เด็ก ที่ถูกแยกจากกันด้วยระยะทาง เพราะต้องไปเรียนต่อคนละโรงเรียน

เขาและเธอส่งจดหมายถึงกันอยู่เสมอ ทั้งคู่ได้นัดเจอกันที่สถานีรถไฟแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ระหว่างเมืองของพวกเขา

วันนั้นหิมะตกหนัก ทำให้รถไฟของเขาต้องหยุดจอดพักกลางทาง

ท่ามกลางความมืดมิด สายลม และหิมะ เวลาแต่ละนาทีได้ทำร้ายเขาทีละน้อย เขาทำได้แค่อดทนและภาวนาให้เธออย่ารออยู่เลย

หลายชม.ผ่านไป รถไฟขบวนสุดท้ายได้มาถึงสถานีปลายทาง ที่หญิงสาวคนหนึ่งนั่งรอเขาอยู่พร้อมกับข้าวกล่องที่ทำมาให้

ทั้งสองจูบกันใต้ต้นซากุระ

About Time

จริงๆ วันนี้ควรเป็นวันสุดท้ายของการปิดเทอม

แต่จากสถานการณ์บ้านเมืองที่ยังไม่ปกติ + การประกาศเคอร์.. รักเธ้า? [เค้ารักเธอ ฮิ้ววว] ข้าพเจ้าเลยได้ Bonus หยุดเพิ่ม 1 วัน

โอเค ได้เล่นมุกแล้ว พอใจละ 555

อะแฮ่ม! ในช่วงปิดเทอมนี้ เวลา 24 ชม.ใน 1 วันเป็นของเราเกือบ 100% ผมได้ทำอะไรหลายต่อหลายอย่างเลยล่ะ รวมถึงการใช้เวลาอยู่นิ่งๆ นานๆ .. หลับ! ไม่ใช่ละ – –

การปิดห้อง ปิดไฟ เหม่อมองออกไปทางหน้าต่างตอนกลางคืน คือสิ่งที่ทำสัปดาห์ละครั้ง

ตกตะกอนความคิดอย่างช้าๆ ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิต จนมีความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นมา เลยขอบันทึกไว้ใน Diary เล่มเล็กนี้ซะหน่อย

“ไม่มีเหตุอะไรที่ไม่มีผล”

“ผลทุกอย่างเป็นไปตามเหตุเสมอ”

“แล้วเหตุของการพบเจอล่ะ.. มันคืออะไรกันนะ?”

“ทำไมคนๆ นึงที่ไม่เคยรู้จักกับอีกคนๆ นึง ถึงได้มาพบกัน รู้จักกัน เป็นเพื่อนกัน และได้ทำงานร่วมกัน”

เคยมีคุณเพื่อนคนนึงถามผมว่า “เชื่อในพรหมลิขิต [Destiny] มั้ย”

แน่นอน ผมไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า Destiny หรอก

แต่นั่นอาจจะเป็นคำถามเดียวกันกับที่ผมกำลังถามตัวเองอยู่.. รึเปล่านะ?

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่ทุกการพบเจอ ทุกความสัมพันธ์ ต้องจากลา.. นี่คือ Fact ที่ผมรู้

ถึงจะรัก ถึงจะผูกพันธ์แค่ไหน ยังไงนั่นเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นและหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยระยะทาง ด้วยเวลา หรือเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ เพราะสุดท้ายความตายจะพรากเราไปเอง

เวลา 24 ชม.ในทุกวันนี้ผมเลยพยายามใช้ให้คุ้มที่สุด อาจไม่ใช่กับทุกคน เพราะนั่นเป็นไปไม่ได้ แต่แค่ครอบครัว เพื่อนสนิท และคนที่ผมแคร์ก็พอ

พยายามอยู่ด้วยกัน

ร้องไห้เป็นเพื่อน

มีความสุขไปด้วยกัน

หรืออย่างน้อยก็เขียน Card ไปให้ โทรไปหา แบ่งปันเรื่องราวของกันและกัน คุยอะไรติงต๊องเรื่อยเปื่อย

เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะได้เจอกันรึเปล่า

และอย่างน้อยเมื่อถึงเวลาต้องโบกมือลาจะได้ไม่เสียใจ

ผมเชื่อนะว่าต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เราได้มาเจอกัน

ก็ต้องขอบคุณทุกคนหลายๆ คนในชีวิตผมมากเลย

การที่คุณยิ้มให้ผม คุยกับผม เล่นมุกบ้าบอ หรือร้องเพลงให้ผมฟังมันช่วยผมมากเลยนะ.. รู้มั้ย?

วันนี้อาจจะเขียนงงๆ หน่อย อารมณ์กำลังฟุ้งๆ

ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักและขอบคุณทุกความทรงจำมากๆ ครับ :)

Advertisements